اهل ايمان ، خلاف آن را متوقّع باشند . پس بىترديد علم ازلى خداوند دربارهء كسانى كه راست گفتند و نيز دربارهء دروغگويان تحقّق مىيابد و صدق راستگويان و كذب دروغگويان ظاهر مىگردد . در مجمع البيان از حضرت امير المؤمنين و حضرت صادق عليهما السلام فَلَيُعْلِمَنَّ : به ضم يا و كسر لام روايت شده است « 1 » ؛ بنا بر اين معنى آن اين است : اعلام فرمايد و معرفى سازد آنان را كه در ايمان راستگو بودند به ثبات و فرمان‌بردارى ، و آنان را كه در ايمان دروغگو بودند به تزلزل و نافرمانى . [ ناتوانى گناهكاران ] ( آيهء 4 ) أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيَاتِ أَن يَسْبِقُونَا سَآءَ مَا يَحْكُمُونَ اعراب : « أن يسبقونا » به جاى دو مفعول حَسِبَ مىباشد . تفسير : آيا آنان كه بدىها - يعنى كفر و معاصى - را به جا مىآورند مىپندارند كه از ما در مقام مؤاخذه و كيفر پيشى مىگيرند و ما نمىتوانيم ايشان را بر اعمال بدشان مجازات دهيم ؟ ! نه چنين است كه آنها پنداشتند ؛ بلكه البته جزا خواهند يافت ؛ بد است آنچه داورى مىكنند . مراد آن است كه ايشان طمع آن نداشته باشند كه عذاب الهى را از خود دفع كنند و خداى را از آن كه آنها را عذاب فرمايد عاجز سازند . لكن به جهت غفلت مانند كسانىاند كه متوقّع آن باشند كه بر عذاب خدا سبقت گيرند و خداى را از عذاب كردن عاجز گردانند .

--> ( 1 ) . مجمع البيان ، ج 4 ، ص 271 .